|
Pelgrimeren naar de heilige stad |
In de tijd van Jezus was naast de Tora en de synagoge ook de tempel van grote betekenis voor de joodse godsdienst. Driemaal per jaar kwamen zo’n 300.0000 tot 500.000 pelgrims naar de heilige stad Jeruzalem, namelijk voor het Loofhuttenfeest, het Wekenfeest en het Paasfeest. Zij waren niet alleen uit Israël afkomstig, maar tevens uit vele andere landen. Net als tegenwoordig woonde ook toen het grootste deel van de joodse bevolking in het buitenland. Niet-joden namen eveneens deel aan de pelgrimages, die steeds populairder werden. Deze gingen regelmatig gepaard met ernstige maatschappelijke onrust omdat er veel onvrede bestond over de Romeinse overheersing van Israël.
De tempel, de woonplaats van God, vervulde belangrijke religieuze, bestuurlijke en economische functies voor het land. In dit opzicht week het heiligdom niet af van andere culturen in het Middellandse Zeegebied, waar de tempel en het paleis de twee belangrijkste centra van de stad vormden. Privébezittingen konden aan de tempelautoriteiten veilig in bewaring worden gegeven en vooral weduwen en wezen maakten van deze mogelijkheid gebruik.
Op verschillende manieren werden inkomsten voor de tempel ingezameld, zoals door de afdracht van de tienden. Het heiligdom verwierf een basisinkomen doordat joden in binnen- en buitenland hun jaarlijkse tempelbijdrage betaalden. Hierbij ging het om een halve sjekel per persoon per jaar. Hoewel deze verplichting alleen voor mannen gold, stonden ook vrouwen erop om deze bijdrage te betalen en zo uitdrukking te geven aan hun verbondenheid met het heiligdom. Zelfs groeperingen die zich kritisch tegenover de tempel opstelden, betaalden de halve sjekel.
In het jaar 70, tijdens de eerste mislukte vrijheidsoorlog die de joden tegen de Romeinse overheersers voerden, werd de heilige tempel totaal verwoest. Sindsdien rest voor de gelovigen alleen nog de Klaagmuur.
Piet van der Schoof, Katholieke Raad voor Israël
|
